“Yururum, dedi. Kendisinden yurumesi isteniliyordu. O da yuruyecekti.”

Onume yigilmis olan bu cumleleri okurken, haddinden fazla imis gibi kalbimde bir yer edinecegni belki 1 hafta, belki 2 yil ya da dun dahi tahmin edemezdim. Her gun gunes dogup batardi, fakat bizim baktigimiz gunes ayni olmazdi, cunku biz ayni olmazdik, olamazdik.

Dogduktan sonra belki bizden yurumemizin istenmesi tabii idi, ya da hastalanmis veyahut sakatlanmis isek hareketin berekette oldugunu arz eden atalarimizi dinleyip yine bizden istenilen yurume eylemini gerceklestirirdik. Fakat bazen bizi istemeden yuruturlerdi de… bunu cok iyi bilirdik…

Tipki, ogrenim gordugu okulun mufredatini kendine uygun bulmamis, dersleri ictenlikle dinlemek istememeye karar vermis, idealleri yahut hayalleri ile ortusmedigine inanmis ortaokul talebesini, boylesine isteksizlikte kararliyken okula yollamak icin zorlayan anne ve babalarin iteklemeleri gibi. Bir anne icin yurutmeyi, yavrusu icin yurutulmek ne demek iyi bilirdik..

Yurumek istemiyorum, sevmek istiyorum, kaybolmak istiyorum, hic olmak yahut tam olmak istiyorum.

Bu cumleyi okudugumde, Allahin aciz kullarindan biri olan bendeniz, gecikmesiz bir hücum ile “Karar vermek istemiyorum. Karar vereceksem şayet: o zaman bu eylemi düşünmek ve masaya yatirma isteginin dogrudan benim tarafimdan istenilmesi, yani kendimden kendime bir samimiyetle yapilmasi gerekirdi. Tam bu dusunceyi kendimin hakimi yapmis iken, bir agacin golgesinde kuvvetli bir ruzgar sayesinde hafif bir serinligi omzuma aldigimi his ettim. Bu: kendimin dusmaniydi. Benim kararlarimin munahazara zeminine oturtturmaya calisan o golgem idi, bunu uzun suredir bilirdim. En azindan 27 senelik aklim ve kalbim ile, kendimde bunlari gorebilmis, bilebilmistim.

Agacin golgesinde demlenen o ruzgar siluetindeki fikir derdi ki: Ya hic bir zaman yurumek icin hazir olmazsan? Ya insanlar da hatta hic tanimadigin ‘siradan’ buldugun biri bile senden yurumeni isteyebilir ise? Bu iki akilda ve kalp ile dostluk kurabilmege calisan iki soru bize ne anlatir sonra bunu dusunmeyi kendime is actim. Kibir cok buyuk gunahti. Bunu sadece agacin golgesi veyahut oradan oraya avare gibi dolanan ruzgar degil, tum kainat, tabiat da bilirdi. Bu bilis, sessizligin sesindeydi. Eh, ben de bilirdim pek tabii, 27 yaslik aklim ile.. 

Huzur, Malumbeste yazısı ilk önce MBTI - Kendinizi Keşfedin üzerinde ortaya çıktı.